บทที่ 17 คำตัดพ้อ

ผ่านไปหลายวินาที อิมพอร์ตที่ตั้งสติได้ก่อน รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของตูนสุดแรง พร้อมกับเอ่ยเสียงสั่นพร่าลอดไรฟัน

"อ... ออกไปได้แล้วค่ะ! กลับไปได้แล้ว!"

แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของคนป่วยที่เพิ่งฟื้นไข้ จะไปสู้แรงของนายช่างหนุ่มร่างหนาได้อย่างไร ผลักออกไปได้แค่คืบเดียว ตูนก็ไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ